Express - Μέρος Τρίτο - Επίλογος

Η νύχτα έδωσε τη σειρά της σε ένα μουντό πρωινό. Η μέρα δε βρήκε τις ακτίνες του ήλιου να χαιδεύουν τα κουρασμένα κορμιά των δυο ερωτευμένων. Μια περίεργη αίσθηση υπήρχε στην ατμόσφαιρα, μια αίσθηση υγρασίας, μούχλας…. Τα δωμάτια, αν και σε διαμπερές δυάρι, έμοιαζαν ιδιαίτερα σκοτεινά, πράγμα ασυνήθιστο και για την εποχή και για το μέρος….

Η περήφανη “καριόλα” του Κορνήλιου ήταν άδεια, με τα σεντόνια ανακατεμένα. Σε κάποια στιγμή ο Κορνήλιος άνοιξε με δυσκολία τα βαριά κι εξουθενωμένα μάτια του. Σκοτάδι παντού. Σιγά σιγά ανακτούσε τις αισθήσεις του, κι ένιωθε ένα απροσδιόριστο κρύο να τον κοκκαλώνει. Με το δεξί του χέρι προσπάθησε να πιαστεί από εκεί που νόμιζε ότι ήταν η άκρη του κρεβατιού του, όμως ένιωσε κάτι υγρό που έμοιαζε περισσότερο με τη μπανιέρα του σπιτιού. “Μα πώς…” αναρωτήθηκε, καθώς δεν είχε λογική αυτό που συνέβαινε. Με την αφή κατάλαβε πως η μπανιέρα ήταν γεμάτη πάγο, και καθώς είχε πλέον συνέλθει, όλα άρχισαν να έχουν νόημα. Θα μπορούσε να ‘ταν όντως κάτι τόσο ζοφερό, όσο αυτό που του ‘ρθε πρώτα στο μυαλό; Ένιωθε έναν βαθύ πόνο στ’ αριστερά της κοιλιάς του, προς το πλευρό. Δεν μπορούσε να κουνήσει ούτε το αριστερό του χέρι, σα να χε παραλύσει. Ψαχουλεύοντας με το δεξί, ακούμπησε στο ραφάκι δίπλα από τη μπανιέρα, όπου και ένιωσε κάτι που έμοιαζε με φακό. Χωρίς δισταγμό, άρπαξε το φακό και φώτισε το μπάνιο προσπαθώντας να δει τι συνέβη. Και η Στέισι; Είναι καλά; Κι αν έπαθε κι αυτή κάτι; Ο Κορνήλιος όμως, παλικάρι σωστό, μαθημένος στις στέπες του Κιλκίς, δεν πανικοβλήθηκε. Συνέχισε να ψάχνει με το φακό, και βρήκε κάπου παραδίπλα ένα κομμάτι χαρτί, σαν σημείωμα. Απλώθηκε όσο του επέτρεπε ο πόνος από το πλευρό του και άρπαξε το κομμάτι χαρτί. Ρίχνοντας φως στο σημείωμα, ανακάλυψε πως επρόκειτο για ένα μήνυμα από τη Στέισι. Κάτι που ούτε στα πιο φριχτά όνειρα του, στους πιο σκοτεινούς εφιάλτες του δεν θα μπορούσε να είχε σκεφτεί πως θα έβλεπε….





“

Κορνήλιε,




Για να διαβάζεις το σημείωμα αυτό, πάει να πει πως ξύπνησες στο μπάνιο και είσαι ακόμα ζωντανός… Ευτυχώς… Ίσως δεν θα πρεπε να είχαν συμβεί όλα αυτά, ίσως δεν θα πρεπε να σε είχα γνωρίσει καν, γιατί αυτό που κάνω, αυτό που μου συμβαίνει, είναι κάτι που δε μπορώ να ελέγξω. Είναι κάτι ακατανίκητο, κάτι πάνω από τις δυνάμεις μου και τις σκέψεις μου τις ίδιες. Είναι φορές πλέον που δεν ελέγχω τον ίδιο μου τον εαυτό. Και τότε κάνω αποτρόπαιες πράξεις Κορνήλιε… Ακόμα και αυτή τη στιγμή που σου γράφω νιώθω σα να χάνω τον έλεγχο των χεριών μου, του ειρμού και των σκέψεων μου. Ίσως να φταίει και το γυράκι που κουμπώσαμε χθες στο Express. Μαλακίες έλεγες πως ήταν το καλύτερο κρέας που θα φάω ποτέ… Τέλος πάντων, είναι πολλά που δεν ξέρεις για μένα, και καλύτερα να μην μάθεις και ποτέ. Το θέμα είναι ότι έπρεπε να φύγω. Λυπάμαι για όλα, δεν έφταιγα εγώ, δεν ήμουν εγώ….




Κορνήλιε, Ι AM THE GATE….




~~ Γιώργος ~~